CAN    

Yazıyı yazmaya başladığım an minarelerden ikindi ezanının o insana sükûn veren namesi yükseliyordu. Senin adınla yazıya başlamak böylesine bir kutsal vakte denk geldi. İkindi vaktinin kutsiyeti bir sure ile de tescilli. Asra (ikindi vaktine) and olsun ki muhakkak insan(lık) hüsrandadır. Sure böyle başlıyordu. İkindinin kendi içinde farklı anlamları ve tecellileri var şüphesiz. Yazı ile ezanın aynı dakikalarda buluşmasının da bir hikmeti olsa gerek.  Adınla başlamak istedim yazıya bu kez. Önceleri adını anar öyle yazardım. Şimdi adınla başladım yazıya Can!

Herkesin sana seslenişi farklıdır. Bense sana hep ‘Can’ derim. Canımdan gayrı tutmadığımdandır bu hitabım. Senin adın kalbime şifadır. Dertlerimin ilacı, sıkıntılarımın sona eriş müjdesi, huzurun diğer adıdır. Seni anmadığım vakitlerde sıkışan, kabaran yüreğimi teskin edecek bir meşguliyeti bulmakta zorlanıyorum. Senden uzak kaldığım anlarda bir anlamsızlık duvarı örülüyor etrafıma. Durmadan yükselen bir anlamsızlık duvarıdır bu. Sen bu duvarı yıkabilecek tek güçsün. Defalarca yaşadım bunu seninle. Sana uzak olmak istemem asla. Kendinden uzak tutma beni. Merhametini esirgeme benden. Evet, zaman zaman yaptıklarımla bir öfkeyi hak ediyor olabilirim. Lakin sen yüce gönlünle bunu görmezden gelebilir, beni yine yakınında tutabilirsin. Zira sen Can’sın.

Sen yolculuğumun diğer adısın. Uçsuz bucaksız çöllerde yürürken karşılaştığım vahamsın. Tüm susuzluğumun, açlığımın sona erişine vesile olansın. İç yolculuğumda nice uçurumlarla karşı karşıya geldim. Uçurumun kenarındayken aşağılara düşmemin önüne sesin geçti, sesin korudu beni.  İşte şimdi düzgün bir yola revan olmuşsam bu, beni terk etmeyişin sayesindedir. Varlığını yanımda hissetmek büyük bir güç veriyor bana. İyi ki varsın, cümlesinin anlamının bendeki derinliğini ifade edecek kelimeleri barındıran bir sözlük henüz bulamadım. Tekrar edeyim. İyi ki varsın, iyi ki hayatımdasın. İyi ki seninleyim.

Can, sana seni anlatmak gereksiz bir uğraş. Bunun farkındayım. Aslında yaptığım şey bir nevi rahatlama seansı. Seninle olduğumu bilmenin verdiği huzurun dışavurumudur. Karanlıklar içinde kaybolmamak için yolumu aydınlatacak alevin küçük kıvılcımlarıdır yaptığım. Sevgimin ifşasıdır bir nevi.

Biliyorum, sen de seni bu denli seveni yalnızlığa ve sensizliğe mahkûm etmezsin. Bakışlarını esirgemezsin ondan. Hele de huzurun bir diğer adı olan sözlerini sakınmazsın. Başta da söyledim ya sen Can’sın.

Uzak düştüğümü düşündüğüm anlarda dilime Fuzulî’nin dizeleri pelesenk olur: Kamu bîmârına cânân, deva-yı derd eder ihsan/ Niçün kılmaz bana derman, beni bîmarı sanmaz mı? (Sevgili bütün aşk hastalarının derdine deva ihsan eder.  Bana niçin çare bulmuyor, yoksa beni hasta sanmaz mı?) Hata ettiğimi düşünür sonra söylemeyi bırakırım bu dizeleri. Her daim yanımdasın hissediyorum, biliyorum.  

Bütün yazılarıma seninle başlıyor seninle bitiriyorum. Kâğıda geçmese de bu böyledir. Yaptığım şey seni anlatma çabasıdır. Bu kez hislerime Sezai Karakoç tercüman olsun: ‘’Bütün şiirlerde söylediğim sensin/ Suna dedimse sen Leyla dedimse sensin/ Seni saklamak için görüntülerinden faydalandım Salome’nin Belkıs’ın/ Boşunaydı saklamaya çalışmam öylesine aşikarsın bellisin/ Kuşlar uçar senin gönlünü taklit için/ Ellerinden devşirir bahar çiçeklerini/ Deniz gözlerinden alır sonsuzluğun haberini/ Ey gönüllerin en yumuşağı en derini/Sevgili/En sevgili/Ey sevgili/Uzatma dünya sürgünümü benim.’’                                                                                                                                           

EYYUP YÜKSEL          

İSLAMİ HABER “MİRAT”  -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ