
Dünya ağlıyor… Gazze’de çocuklar enkazların arasında anne babalarını arıyor. Bir lokma ekmeğe muhtaç insanlar, bombaların gölgesinde hayata tutunmaya çalışıyor. Anneler evlatlarının cansız bedenlerine sarılıyor. Bir tarafta ölüm, açlık ve gözyaşı; diğer tarafta eğlence, israf, lüks ve bitmek bilmeyen tüketim…
Peki, biz ne yapıyoruz?
Elbette hayat devam ediyor. İnsan gülecek, sevinecek, çalışacak, ailesiyle vakit geçirecek. Bunların hiçbirine itirazımız yok. Ancak mesele, dünyanın bir köşesinde insanlar insanlık dışı muameleye maruz kalırken diğer köşesinde hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edebilmek değil midir?
Asıl sorgulamamız gereken budur.
Gazze’de bir çocuk açlıktan ölürken bizim soframızdaki nimetlerin kıymetini ne kadar biliyoruz? Bir anne evladını toprağa verirken biz kendi evlatlarımızın kıymetini ne kadar anlıyoruz? Mazlumların feryadı kulaklarımıza kadar gelirken vicdanımız neden bu kadar sessiz?
Rabbimiz buyuruyor:
“Müminler ancak kardeştirler.” (Hucurât, 10)
Kardeşlik, yalnızca güzel günlerde birbirimize tebessüm etmek değildir. Kardeşlik, kardeşinin acısını kendi acın bilmektir. Onun derdiyle dertlenmek, imkânın ölçüsünde elinden tutmak, zulme karşı tavır almaktır.
Peki, biz kardeşliğimizi ne kadar yaşayabiliyoruz?
Mâûn suresinde Rabbimiz, yetimi itip kakan, yoksulu doyurmaya teşvik etmeyen kimseleri uyarıyor. Demek ki ibadetlerimiz kadar insanlara karşı sorumluluklarımız da önemlidir. Namaz kılan ama yetimin hâlini görmeyen, oruç tutan ama açın derdini anlamayan, dilinden merhameti düşürmeyen ama mazluma sırtını dönen bir anlayışı yeniden düşünmemiz gerekiyor.
Unutmayalım ki Müslümanlık sadece dilde taşınan bir kimlik değil, hayata yansıyan bir ahlaktır.
Biz dünyanın bütün acılarını omuzlayamayız belki. Her mazlumun elinden tutamayabiliriz. Ama vicdanımızı susturmak, zulmü normalleştirmek, mazlumun feryadına alışmak zorunda da değiliz.
Dua edebiliriz, yardım edebiliriz, sesimizi yükseltebiliriz, zulme ortak olanlara karşı bilinçli tercihler yapabiliriz.
Yeter ki insanlığımızı kaybetmeyelim.
Çünkü bir gün bu dünyadan göçüp gideceğiz. Ardımızda bıraktığımız makamlar, servetler, eğlenceler değil; yaptıklarımız, yapabilecekken yapmadıklarımız ve taşıdığımız vicdanın hesabı kalacak.
Dünya ağlarken biz neye gülüyoruz?
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru budur.
İSLAMİ HABER “MİRAT”