GÖRSELLİK VE ANI YAŞAMAK

Güzel bir manzara gördüğümüzde içimizden gelen ilk şey nedir? Birçoğumuzun eli refleksif bir biçimde telefona gider. Artık o kadar normalleşmiştir ki, bunu üzerinde hiç düşünmeden, belki farkında bile olmadan yaparız. Tabii ki güzel manzara ve anları kayıt altında tutmak gayet olağan bir durumdur. İnsanın sonsuzluk ihtiyacının bir yansımasıdır. Ancak bu durum bizim o anı yaşamaktan alıkoyacak bir derecedeyse bir şeyler üzerine düşünmenin vakti gelmiş demektir.

Bir şeyin fotoğrafını çekmek bizde o şeyden alınması gereken lezzetin alındığı hissini oluşturuyorsa, o anı göstermek veya paylaşmak için yaşamış olabiliriz. Bunu daha iyi anlamak için kendimizi şu şekilde test edebiliriz: Bir manzara gördüğümüzde fotoğrafını çekiyoruz. Peki sonrasında o manzarayı durum ne kadar seyrediyor ve tefekkür ediyoruz? Yoksa çektikten/paylaşım yaptıktan sonra bir bakış atıp yolumuza devam mı ediyoruz?

Sosyal medyayla birlikte gelen görsellik bombardımanı, insanın sanal-gerçek ayrımına ciddi anlamda zarar veriyor. Her ne kadar o âlemin sanallığını idrak ettiğimizi düşünsek de, yaşanılan her şeyin fotoğraflanarak paylaşılması, bir şeyin ancak paylaşıldığında yaşanmış olduğuna dair bir algıyı zihnimize yerleştiriyor. Ne kadar sıklıkla bu görselliğe maruz kaldığımız da düşünülürse, bizdeki tesiri daha kolay anlaşılır. Bunca görseli zihnine aldıktan sonra insan kendi hayatında da aynı şeyi uygulamak, güzellik ve farklılıkları paylaşarak daha değerli hale getirmek istiyor. Bu alışkanlıksa zamanla insanın her anını farklı ve mükemmel gösterme çabası içine girmesine neden oluyor.

Tamamen farkında olmadan adım adım gerçekleşen bu yaşam tarzına bir dur demek için, kendimizi sık sık sorgulamalı, “Şu anda ne yapıyorum ve neden yapıyorum?” gibi sorularla kendimizi bir nevi teste tabi tutmalıyız. Başka türlü bizi biz yapan değerlerimizi elimizde tutmak mümkün görünmüyor.

Rumeysa Gündüz