GÜNEŞİN ÖNEMSİZLİĞİ

Kuran-ı Kerim, Tekvir Suresinin ilk iki ayetinde bize şunu haber vermekte:

اِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْۙۖ وَاِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْۙۖ

“Güneş dürüldüğünde. Yıldızlar bulanıklaştığında.”

Eski devirlerde insanlar Güneşin ve yıldızların değişebileceğini, yok olacaklarını düşünmüyordu. Bunların yaratılmadığı, ezelden beri var olup ezele kadar devam edecekleri inancı Sümer başta olmak üzere Mezopotamya ve Mısır medeniyetlerinden yakın devirlere kadar hâkim inançtı.

Hatta, evrenin yaratıldığına dair matematiksel ispat, 1960larda kozmik arka plan radyasyonunun tespitiyle kanıtlanana kadar, Einstein dâhil bilim dünyası evrenin ezelden gelip ebede kadar aynı kaldığını varsayıyordu. Büyük Patlama’dan, alaycı bir ifadeyle, dinci bir hezeyan olarak bahsediliyordu. Fred Hoyle, tıpkı bugün Alan Guth gibi paralel evrenleri savunanlar gibi, o zamanlar da eğer Büyük Patlama kabul edilirse bütün ideolojilerin temeli olan Evrim Teorisi’nin de çöpe gideceğini, zira milyarlarca yıl gibi kısa sürelerin değişimlere yetmeyeceğini, bunun için sonsuzluğun gerektiğini düşünüyordu.

Yaratılışı 1930larda matematikle ispatlayan papaz LeMaitre ya da ondan 1000 sene evvel entropiye dayalı mantıksal ispatı yapan büyük âlim İbni Sina gibilerine vakit ayıramazlardı. 1970lerde basılmış İngilizce’den tercüme resimli çocuk uzay ansiklopedim bile hâlâ Büyük Patlamayı sindirememiş; üç teori vardır, Büyük Patlama, statik evren ve zonklayan evren diye yazıyor, şekillerle anlatıyordu. Yavrum, üç müç yok, bir tane açıklama var o da Yaratılış, yutkunun artık. Evrenin yaratıldığı bilimsel gerçek halinde kabullenildiyse de hâlâ içselleştirilemedi.

Güneş ve yıldızlar, putperest medeniyetler için değişmez sabitlerdi. Değişmez sabitler, kendi başına varlıklar kainatın temel unsurları demektir, ilahidir. Bu yüzden bunlara tapılmıştır. Kuran’da bunların Allah ile karşılaştırılamayacak küçük önemsiz varlıklar olduğunu, Allah’ın yegâne varlık olduğunu kafalara kazımak için Güneş ve yıldızlardan basit bir yer örtüsünden, bir tas sudan bahseder gibi bahsederek hadleri bildiriliyor. Bugünkü evren bilgisi olmayan toplumlar, Güneşin doğduğu yöne doğrularak ibadet eden Hristiyanlar, her şeyin kaynağını Ateş-Güneş gören Zerdüştiler için bu kutsaldan basit bir eşya gibi bahsedilmesi sarsıcıydı.

Kuran’ın yıldızların ve Güneş’in sonlu ömrünü açıkça belirterek Güneş’in son evresini, yani ışığını kaybetmesini ve bir bulutsunun içine girmesini haber vermekte ki bu da günümüz teçhizatıyla yakın zamanda gözlemlediklerimizle örtüşmektedir.

İlk ayet, Kıyamet koptuğunda Güneş’in ışığını kaybedeceğini, dürüleceğini ve söneceğini belirtir.  Muhteşem Güneş lavaş ekmeği gibi nasıl dürülüp ortadan kalkar?

İlim tasniftir. Farklı yıldız türleri belirlenmiştir. Güneş için muassır fezâ âlimleri ‘G-Tipi’ tasnifinde bulunuyor. Yıldızlar sadece etrafa enerji saçan ve ailesini yerçekimiyle bir arada tutan nesneler değildir. Aynı zamanda ağır maddeleri, karbonu, demiri, altını imal eden fabrikalardır. Galaksimizdeki trilyon adet G-Tipi yıldız da belirli aşamalardan geçer.

DOĞUMU: Yıldızın kendi yaratılışı öncesi evresi, yıldızlararası gaz bulutunun kendi kütleçekim kuvveti altında çökmeye başlamasına dayanır. Çöken gaz bulutu dönen bir disk oluşturur. Artan basınçla birlikte çekirdek sıcaklığı yükselince füzyon tepkimeleri başlar, sitârenin doğumu vukuu bulur.

GÖKSEL FABRİKA: Yıldız, çekirdeğindeki hidrojenin füzyon yoluyla helyuma dönüştüğü ve bu süreçte ısı ve ışığın açığa çıktığı normal fabrika işleyiş evresine girer. Burada ileride kusmak üzere bünyesinde ağır atomlar imal eder. Üzerimizde yanan Necm-i Şems de şu anda bu harıl harıl fabrika evresindedir.

DEVLER CÜCELER: Yıldız tüm hidrojenini tükettiğinde, çekirdeği büzülmeye başlarken dış katmanları hızla genişler. G-Tipi yıldızlar kırmızı devlere dönüşür. Kırmızı dev evresinden sonra yıldızın çekirdeği çöker ve bir beyaz cüceye dönüşür. Bu esnada yıldızdan ayrılan dış katmanlar da gezegenimsi bulutsu bölgeyi oluşturur. Güneşimiz de tüm bu aşamalardan geçecek. Sonunda, bir gezegenimsi bulutsu ile çevrili bir beyaz cüce olarak varlığını noktalayacak. Örneğin Hubble Uzay Teleskobunca görülen Messier 57 bir beyaz cüceyi çevrelemesidir.

Dolayısıyla Güneş’in nihai evresi, beyaz cüceye dönüşüp yavaş yavaş sönmesi ve bir gezegenimsi bulutsu ile örtülmesi olacaktır.

Kuran’ın Güneş’in son evresini “dürülme” ifadesiyle tanımlaması, 20. yüzyılda güçlü teleskoplarla gözlemlenmiş ölmekte olan yıldızların çevresindeki bulutsuların oluşmasıyla örtüşmektedir. Bulutsularla çevrili beyaz cüceler çıplak gözle gözlemlenemeyeceğinden Kur’an o dönemde bilinemeyecek bir olgudan bahsediyor.

Ayet insanların hatta üç bin yıla yakın İskender’e kadar devam etmiş Mısır gibi uzun uygarlıkların sabit kabul ettiği en temel varlıkların bile ana varlık açısından önemsizliğini ortaya koymakta, zihinleri sarsmakta. Bugünkü bilimsel bulgularla tam örtüşmesiyse ana konu değil. Zihinler, hele ilerlemiş yaşlarda, âtıl hâle gelir, olagelenleri tekrarlar. Hz. İbrahim’in sorularını soramaz, bu nedenle Millet-i İbrahim (millet kelimesi inanış, düşünce anlamındadır) mensubu olamaz. Tekvir suresi bu ayetler ve devamıyla zihinlerdeki tortuları kazımakta, kabukları soymaktadır. Doğrusunu Allah bilir.

Prof. Dr. Kutluk Özgüven

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube