“La İlahe İllallah” Davası

Müslümanlık iddiası üç temel kaide üzerine oturur. Bunlar Ulûhiyet, Ubudiyet ve Rububiyettir.  “La ilahe İllallah” davasını güdenler, bu üç temel kaideye riayet etmek mecburiyetindedir. Dolayısıyla Müslümanlığın esası da bu üç kaidede Allah’ı birlemekle alakalıdır.

Uluhiyet ilahlıkta, Ubudiyet ibadette, Rububiyet Rablikte, Allah’a canlı cansız hiçbir varlığı ortak koşmamak, Allah’a rağmen, Allah’ın yanında yöresinde herhangi bir varlığı Allah’a eş tutmamaktır. “La ilahe illallah” diyenler, bu sözün davasını güdenler, bu hususlara dikkat etmelidir.

“La ilahe illallah” davasını güdenler, bu dava üzerinden kendisini “Müslüman” olarak niteleyenler siyaseten, iktisaden, hukuken ve toplumsal alanlarda, Allah’ın sözünün üstüne söz söyleyemez, Allah’ın emirlerine muhalif hareket edemez. Söylenen söz bağlayıcıdır, kişiye muhayyerlik hakkı tanımaz.

“La ilahe illallah” davasını güdenler, zamanın şartları, maslahat gereği, çeşitli kazanımlar vb. savunularla, Allah’ın ilahlığına gölge düşüremez, bahsi geçen alanlarda Allah’ı (haşa) aciz göremez. Kendisine Müslümanım diyenler ister siyasetçi olsun, ister iktisatçı olsun, ister hukukçu olsun velhasıl ne olursa olsun, Allah’ın haram dediğini haram, helal dediğini helal kabul etmek zorundadır. Allah’ın haramlarını tanımayanlar, Allah’ın helallerini yasaklayanlar, hangi makamda ve hangi sıfata sahip olursa olsun, Müslümanlık dairesinden çıkmıştır.

Allah’ın haram ve halellerini zamanın gerekleri diyerek ihlal edenler, ihlal edenlere uyanlar, maddi ve manevi destek verenlerin, Müslümanlıklarına halel gelir, “La ilahe illallah” dairesinden çıkarlar.

“La ilaha illallah” davasını güdenler, bu söz üzerinden Müslümanlık iddiasında bulunanlar, hiçbir dünyevi izim ve ideolojinin müntesibi olamaz, hiçbir izim ve ideolojiyi savunamaz, Allah’ı yok sayan dünyevi iktidarlara yakınlık bir tarafa, meyil dahi gösteremez.

“La ilaha illallah” davasını güdenler, ubudiyette – ibadette – Allah’a ortak şerik koşamaz. Allah’ın “yapma” dediğini yapanlar, Allah’ın dediğini değil de, heva ve hevesine uyanların dediğini yapanlar, ibadette emir sahiplerini Allah’a ortak koşmuş olurlar. Allah’ın emirlerine değil de, Allah’tan başkalarının emirlerine uyanlar, kimin emrine uyduysa onu ilah olarak kabul etmiş olur ki, bu da ibadette Allah’a ortak koşmaktır.

“La ilaha illallah” davasını güdenler, Rububiyette – Rablikte – Allah’a ortak koşamazlar. Allah’ın haram ve helallerine rağmen yasamada bulunamaz, nesilleri materyalist eğitim sistemiyle eğitemez. Allah’ın resulünden başkalarını Lider, reis, önder olarak kabul edemez. Müslümanlık iddiasında bulunanlar, böylelerini sevemez, peşlerinden gidemez, onlara destek olamaz, aynı yolda yürüyemez.

“La ilahe illallah” davası, beşikten mezara bütün hayatı kuşatan, hiçbir alanı “İslam dairesi” dışında bırakmayan bir davadır. Söz bir iddiadır. Sözden sonrası ispat ister. İşte “La ilahe illallah” davası bu sözün ispatıdır.

Müslümanlık iddiasında bulunup aynı zamanda bir ideolojinin peşine takılmak, siyaseten, hukuken, iktisaden zamanın şartlarını ileri sürerek maslahata yaslanmak, imani olarak telafisi imkânsız sonuçlar ortaya çıkarır.

Müslümanım diyenlerin bir tek ilahı vardır, O da Allah’tır. Bir tek ibadet edeceği mercii vardır, O yine Allah’tır. Müslümanların bir tek yasa koyucusu, haram helal belirleyicisi, yol gösterici, hüküm mercii vardır, O da yine Allah’tır.

 “La ilahe illallah” davası güdenler bu hususlara dikkat etmelidir.

YAKUP DÖĞER 

MİRATHABER.COM -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ