“YÖNETİMDE ALTIN İLKELER” DERSİ

1. Hiçbir kurum “bir cemaat, cemiyet veya tarikatın arka bahçesi” olmamalıdır.

2.Kurumlara “hatır gönül ilişkisi” ile amir atanmamalı, “ehliyet ve liyakate öncelik” verilmelidir.

3.Kurumlara atanan kişilerde “sözümden çıkmaz” özelliği aranmamalıdır.

4.Amir olmakla “kral olunmadığı” bilinmelidir.

5.Hiçbir amir “memurlara köle muamelesi” yapmamalıdır.

6.Kurumların “kimsenin babasının çiftliği olmadığı” akıldan çıkarılmamalıdır.

7.Amirler kendilerini “kanunların üstünde” görmemelidir.

8.Devlet kurumlarında “keyfi tutumlara” yer olmamalıdır.

9.Ehliyetsiz ve yetersiz yönetimlerin “paralel yönetimler doğuracağı” unutulmamalıdır.

10.Bir vücutta iki baş olmadığı gibi “bir kurumda da çift başlılığa” yer verilmemelidir.

11.“Padişahım çok yaşa” diyenlerin “sadakat problemi” taşıdıkları hatırdan çıkarılmamalıdır.

12.Kurumlar, yeni gelenlerin eskiler ile hesaplaştığı bir “muharebe meydanına” dönüşmemelidir.

13.Yönetici, giydiği beyaz elbiseyi lekelememeli, “yalancı, iftiracı ve kalleş” olmamalıdır.

14.Amirlerin “fitne ve fesat” peşinde olduğu bir kurumda kaosun bitmeyeceği unutulmamalıdır.

15.Amir, devlet kurumlarında “herkesin eşit olduğu hakları yandaşlarına peşkeş” çekmemelidir.

16.Amir, “döner sermayesini arttırmak için değil kurumu büyütmek” için çalışmalıdır.

17.Bir kurumda “etkinliklerin çokluğu değil verimliliği” esas alınmalıdır.

18.Yöneticiler kurumları “reklam makinesine dönüştürmemeli” icraata önem vermelidir.

19.Bir amirin “dedikodu peşinde koşması” o kurumun fitne yuvası haline geldiğinin habercisidir.

20.Yönetici “yanlışında ısrar etmemeli”, ısrar ettiği yanlışın sonu olacağını hesap etmelidir.

21.Yöneticilerin en kötü vasfının “sinsilik” olduğu akıldan hiçbir zaman çıkarılmamalıdır.

22.Amirlerin “eş, çocuk ve yakın arkadaşları yöneticilik taslamamalı”, amirlik yapmamalıdır.

23.“Saygınlığını korumayan amir”, emri altındakilerden saygı beklememelidir.

24.“Düşmanımın düşmanı dostumdur” ilkesi ile hareket eden yönetici dost beklememelidir.

25.“Hain” her yöneticinin sonunun “ihanet” olduğu iyi bilinmelidir.

26.“Dini kullanan” her yöneticinin “dinin ağırlığı altında can vereceği” müsellem bir gerçektir.

27.“Eleştiriye açık olmayan” her despot yöneticinin “Firavunlaşması” kaçınılmazdır.

28.“Hakkı üstün tutmayan” yöneticilerin “şahsiyetsizlik” gibi bir hastalığa tutuldukları kesindir.

29.“Başkasına yapılan zulmü seyreden” herkesin de zalim olduğu unutulmamalıdır.

30.Devlet kurumlarının “mal varlığını savuranların” vatan hainliği suçu işledikleri bilinmelidir.

31.Amirde “devlet adamlığı” hassasiyeti olmalı ve kurumu “devlet hainlerine” terk etmemelidir.

32.“Aklı başkasından menkul” bir amirin yöneticilik yapamayacağı müsellem bir gerçektir.

33.Kurum amirleri “mesaiye öğleye doğru başladıklarında” kurumda “ciddiyet” beklememelidir.

34.Kurum içinde yapılan haksızlıkları adam kayırma adına örtbas eden amir yanlışın dibindedir.

35.Makamın ağırlığına göre hareket etmeyen her amir kurumun izzetini ayaklar altına almış olur.

36.Teamülleri bitiren, hiyerarşiyi dikkate almayan her amir başıboşluğa kapı aralamış olur.

37.Herkesin ayıbını, kusurunu araştıran bir amir kendi ayıp ve kusurlarını göremeyecektir.

38.Amirler adaletten şaştıklarında kurumların işleyişini akamete uğrattıklarını bilmelidir.

39.Helal ve haram çizgisi olmayan her yönetici “israf ve rüşvet” gibi durumlara maruz kalacaktır.

40.ŞEYTANIN ATINA BİNMİŞ BİR AMİRİN CEHENNEME GİDEN YOLU SONUNA KADAR AÇIKTIR

Cahit Karaalp

MİRATHABER.COM -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ