CEHENNEMİ UNUTTUK, DÜNYAMIZ CEHENNEME DÖNDÜ!

Bir zamanlar, çocukların masum ellerine korku sinerdi. Hırsızlık mı? “Hırsızın eli kesilir!” denirdi. Kimsenin dalına uzanamaz, kimsenin hakkına göz dikemezdik. Şimdi? Şimdi başkalarının haklarını yiyenler en itibarlı koltuklarda oturuyor. Çalanın eli değil, alnı öpülüyor.

Bir zamanlar, hayvanların yuvasına dokunan bir çocuk bile titrerdi. “Annesi gelir, beddua eder!” derlerdi. Şimdi sokak kedilerini tekmeleyen ergenler, fırsatını bulunca insanları ezmeye başlıyor.

Bir zamanlar, anne babaya el kaldırmak mı? “O el taş olur!” derlerdi. Eller titrer, gözler yere düşerdi. Şimdi? Şimdi anne babasına bağıran, azarlayan, sokağa atan bir nesil var. Eller taş olmadı ama kalpler taş gibi katılaştı.

Eskiden cehennemin sıcaklığı hissedilirdi. “Namaz kılmayanlara kızgın sacın üstünde namaz kıldırılacak!” derlerdi. Belki böyle bir ayet, bir hadis yoktu ama yüreğimize korku işlemişti. Yüreklerde bir korku vardı; yangın çıkmadan önce alınan tedbir gibiydi. Şimdi? Şimdi namazı terk edenin içi yanmıyor, âhiret umurunda olmuyor. Servisi kaçırmaktan, işe geç kalkmaktan korkuyor ama namazı kaçırmaktan hiç korkmuyor.

Çünkü biz cehennemi hayatımızdan çıkardık.
Ve cehennemi çıkarınca…
Yöneticilerden, patronlardan, müdürlerden Allah’tan daha çok korkar olduk.
İkramiyeyi kaybetmek, cenneti kaybetmekten daha dokunur oldu bize.
Azarlanmak, azaba uğramaktan daha çok sarsıyor artık bizi.
İşe geç kalınca mahcup oluyoruz ama namaz kılmayınca utanmıyoruz.
Patronun talimatlarını emir kabul ediyoruz ama Allah’ın daveti ezanı duymazdan geliyoruz.

Çünkü biz ilâhî çağrıyı unuttuk:

“Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize kulluk edin ki takvâya eresiniz.
O Rabbiniz ki, sizin için yeri döşek, göğü bina kılmıştır; gökten su indirmiş, bununla sizin için rızık olarak çeşitli ürünler çıkarmıştır; artık siz de bile bile O’na eş ve ortaklar koşmayın.”
(Bakara, 21-22)

Allah gökten yağdırmasa, yerden bitirmese… patronun verdiği para ne işe yarar?
Gökten suyu indiren O’dur,
Toprağa can veren O’dur,
Ağaçtan meyveyi çıkaran O’dur,
Kalplere huzur indirip sofralara bereket veren de sadece O’dur.
Ama biz…
Eliyle kaşını kaldıran müdürden korkup,
Her canlının rızkını veren Allah’ı unuttuk!

TL’yi, doları, euroyu fırına atsak… ekmek olur mu?
Parayla fırın alınır, ama su olmadan, un olmadan ekmek olur mu?

Biz Allah’ın emirlerini tutmadık…
Ama patronların, yöneticilerin talimatları karşısında eğildik, boyun büktük.
Allah’ın emirlerine karşı sağır,
Patronların beklentisine karşı kul köle olduk.
Ve işte sonra hayatımız cehenneme döndü.
Evlerimizde huzur kalmadı,
Sofralardan bereket uçup gitti.
Kalpler darmadağın, yuvalar huzursuz…
Çünkü Allah unutuldu.

Oysa Allah hatırlatıyordu:

“Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.”
(Ra’d, 28)

Cenneti Anlattık, Cehennemi Unuttuk

Sonra birileri geldi. Dedi ki: “Çocukları korkutmayalım, Allah’ı sevgiyle anlatalım.” Güzel! Peki sonra ne oldu?

Cehennemden bahsetmeyelim, cehennem korkutur dediler.
Günahın cezasını söylemeyelim, insanları İslam’dan soğutur dediler.
Hesap gününü anlatmayalım, travma olur dediler.

Ve biz de sustuk!
Cehennemi anlatmadık.
Günahın cezasını anlatmadık.
Hesap gününü unuttuk.
Ve o gün bugündür, kimse Allah’tan korkmaz oldu.

Ne oldu sonra?
İnsanlar Allah’tan korkmayı bıraktı ama patronlardan korkuyor.
Cehennemin ateşinden korkmayı bıraktı ama ekonomik krizden korkuyor.
Allah’a hesap vermeyi umursamıyor ama sosyal medyada linç yemekten ödü kopuyor.

Allah’ın azabını anlatmayalım dedik, ama bak şimdi:
Haksızlık diz boyu, merhamet yerlerde, adaletin adı var, kendisi yok!

Bizi neyle kandırdılar?
Dediler ki, “Allah sevgidir.” Evet, doğrudur.
Dediler ki, “Allah merhametlidir.” Evet, doğrudur.
Ama Allah aynı zamanda Şedîdü’l-İkâb (cezası şiddetli olan) değil miydi?

Biz Allah’ı yarım tanıttık!
Cennetle müjdeledik, cehennemle uyarmadık.
Allah’ın nimetlerini anlattık, azabını unuttuk.
Ve ortaya sınırsız özgüvenle günah işleyen bir nesil çıktı.

Beşîr ve Nezîr: Müjde ve Uyarı

Peygamberimiz (sav), Beşîr ve Nezîr’di.
Müjdeleyen ve korkutan (uyaran)…

Ama biz ne yaptık?
Beşîr’i aldık, Nezîr’i attık!
Cenneti anlattık, cehennemi unuttuk.
Allah’ın rahmetini anlattık, azâbına gelince sustuk.

Peki Allah ne buyuruyor?

“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun!”
(Tahrîm, 6)

“Allah bağışlar” dedik ama “Allah’ın azabı şiddetlidir.” (Bakara, 165) demedik.
“Allah affeder” dedik ama “O gün, hiçbir dost dostuna yardım edemez.” (Duhan, 41) demedik.
Hep bir tarafı anlattık.

Sonuç ne oldu?
İnsanlar Allah’ı cezası olmayan bir öğretmene çevirdi.
“Nasıl olsa affeder” diye günaha doymayan, harama alışan, kul hakkını bile normalleştiren bir nesil türedi.

Dengeyi Kaybettik, Bedelini Ödüyoruz!

Dengeyi kaybettik!
Korkusuz, özgüvenli bir nesil yetiştirdik ama anne-babasına saygısız, merhametsiz…
Cehennemi unutunca dünyamız cehenneme döndü.
Zebanileri hayatımızdan çıkardık ama insanlar zebaniye dönüştü.

Şimdi kimse haramdan korkmuyor, sanki ceza yok.
Şimdi kimse günah işlemekten çekinmiyor, sanki hesap yok.
Şimdi herkes kendi putunu yapıp tapınıyor, sanki Allah’ın ortakları var?!

Ama unuttuğumuz bir şey var:
Allah unutmaz.
Allah affeder, evet… Ama Allah azap da eder.
Ve biz hesap gününü unutsak da o gün yaklaşıyor.

Cennet rüyasına dalanlar!
Uyanın!
Cehennem de var!
Havf ve recâ, korku ve ümit dengesi olmadan, insan gerçek bir Müslüman olamaz!

Ve unutmayalım:
Cehennemi dünyamızdan çıkardığımız günden beri, bu dünya cehenneme döndü!

Kadir Bekil

İSLAMİ HABER “MİRAT”  -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ