NE ÇOCUKSUZ CAMİ NE SINIRSIZ ÇOCUK

NE ÇOCUKSUZ CAMİ NE SINIRSIZ ÇOCUK

Ramazan geldiğinde sadece sofralarımız değişmez, hayatımızın ritmi de değişir. Aynı ezanı bekleyen kalpler, aynı hurmaya uzanan eller, aynı safta omuz omuza duran bedenler… İslam bize yalnız başına yaşanan bir dindarlık değil, sosyal bir yaşam sunar. Bu yüzden bu dinin içinde çocuk da vardır. Çünkü çocuk görmeden, duymadan, o havayı solumadan öğrenemez.

Eskiden çocuklar hayatın akışına karışarak büyürdü. Uzayan misafirliklerde koltukların birleştiği yerde uyuyakalır, büyüklerin bitmeyen sohbetleri arasında saatlerce ses çıkarmadan beklerdi. Tuttuğu oruç alkışlanmazdı mesela. Uyku saati geldi diye ev sessizleşmez, sigara dumanının zararından söz edilmezdi bile. Bayramlık seçmek değil, alınanı sevinçle giymek vardı. Çocuk hayatın tam ortasındaydı ama çoğu zaman çocukluğu görünmezdi, hayatın temposuna uyması beklenirdi.

Bugün ise başka bir uçtayız. Bu defa çocuğumuz hayatın içinde kaybolmasın diye her şeyi onun etrafında düzenliyor, hayatı çocuğun sıkılma ihtimaline göre düzenliyoruz. Yeter ki mutlu olsun diye sınırları belirsiz bir özgürlük sunuyoruz. Camiye alışsın isterken oranın adabını unutturuyor, sıkılmasın derken beklemeyi hiç öğretmiyoruz. O istemez diye birçok güzelliği erteliyoruz. Çocuğu koruyalım derken onu hayatın dışına itiyoruz. Oysa hayatın dışında büyüyen bir çocuk, hayata dair adabı nerede öğrenecek?

İslam’ın sosyal tarafı tam da burada devreye girer. Bu din sadece seccadede değil, saf tutarken öğrenilir. Sadece bireysel huzurla değil, birlikte sabretmeyi başarabilmekle kemale erer. Çocuk da bunu ancak o hayatın içine girerse öğrenebilir.

Camiye çocuklarıyla gelen annelere;

Yorgunluğunuza rağmen çocuğunuzun elinden tutup caminin yolunu tutmanız ne kıymetli… İftarın ardından çöken rehavete teslim olmak yerine onu o manevi iklimle tanıştırma gayretiniz, bir annenin kalbinde taşıdığı en güzel niyetlerden biridir. Belki çocuk, namazdan anladığınız kadar bir şey anlamıyor, belki sıkılıyor, belki uzun buluyor… Ama orada bulunuyor. Görüyor. Hissediyor. Ve öğrenme tam da böyle başlıyor.

Fakat bir hakikati de göz ardı etmemeliyiz:

Çocuk camiyi severken cami adabını da öğrenmeli.

Çünkü sınırsız bırakılan çocuk özgür olmaz; bulunduğu ortama karşı duyarsızlaşır. Cami bir oyun alanı değildir ama çocuğun uzak tutulacağı bir yer de değildir. Dengeyi kuracak olan bizleriz.

Namaza gelmeden önce yapılan küçük bir tembih…

Yanımıza alınan sessiz bir oyuncak…

“Birazdan namaz kılacağız, sessiz olmaya çalışacağız” diye kulağına fısıldanan bir cümle…

Bunlar hem çocuğun kalbinde camiye dair güzel bir hatıra bırakır hem de ona saygıyı öğretir. Çünkü biz çocuklarımıza sadece camiyi değil, camide nasıl durulacağını da öğretmekle sorumluyuz.

Cami cemaatine;

O safların arasında dolaşan küçük bir çocuk aslında bizim geleceğimizdir.

Bugün varlığıyla dikkatimizi dağıtan o çocuk, yarın o caminin müdavimi olacak. Ama camiyi nasıl hatırlayacağına biz karar veriyoruz. Sert bir bakışla mı, sabırsız bir uyarıyla mı, yoksa şefkatli bir tebessümle mi?

Çocuk dini kitaplardan önce insanlardan öğrenir. Camiye dair hafızasında kalan şey namazın uzunluğu değil, kendisine gösterilen tavırdır. Eğer orada anlayış görürse camiyi sever. Ama öfke görürse kalbinde mesafe oluşur.

Ramazan bize sadece aç kalmayı değil, sabretmeyi öğretir. Biraz da çocuk sesine sabredebildiğimiz kadar Ramazan’ı yaşarız. Saflarımızı sıklaştırırken kalplerimizi daraltmamalıyız.

Ve olması gereken tablo…

Geçen sene Konya’da Mevlana Camii’nde Cuma hutbesi dinlerken yanımda genç bir anne ve küçük oğlu vardı. Anne çantasından küçük arabalar, bir boyama kitabı ve kalemler çıkardı. Eğilip oğlunun kulağına bir şeyler fısıldadı. Çocuk namaz boyunca sessizce oynadı. Ara sıra ön saftaki başka bir çocukla sessizce işaretleşip kıkırdadılar.

Sonra namaz çıkışında yaşlı bir amca çocuğun başını okşadı:

“Maşallah, cumaya gelen paşaya…” diyerek harçlık verdi. Çocuk şaşkınlık ve mutlulukla gülümsedi. Ve ben hayran kaldım gördüklerime.

Ne çocuk caminin dışında kalmıştı ne cemaat huzursuz olmuştu.

Ne anne vazgeçmişti ne de çocuk sınırsız bırakılmıştı.

Denge buydu.

Bizim hayalimiz çocuksuz camiler değil.

Ama sınırsız bırakılmış çocuklar da değil.

Biz çocuklarımızla birlikte saf tutmayı öğrenen bir ümmetin evlatlarıyız.

Onlar o safların arasında büyüyecekler.

Biz sabrı öğreneceğiz, onlar adabı.

Ve belki o zaman camilerimiz sadece namaz kılınan yerler değil, nesillerin birlikte olgunlaştığı mekânlar olacak

Şeyma Demircan Namazcı

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube