NEFSİMİZLE OLAN SAVAŞI KAZANMADAN İSRAİL İLE OLAN SAVAŞI KAZANAMAYIZ

NEFSİMİZLE OLAN SAVAŞI KAZANMADAN İSRAİL İLE OLAN SAVAŞI KAZANAMAYIZ

Nefis, insanın en sinsi düşmanıdır. Düşman dışarda görünür; fakat en tehlikelisi içimizde türeyendir. İçimizdeki hevesler, kibir, açgözlülük ve öfke; bir milletin iradesini, bir ümmetin kardeşliğini, bir dava­-bilincini yavaşça kemirir. Bizim asıl imtihanımız kılıçla, tankla veya diplomasiyle yalnızca değil — önce kalbimizle, sonra dünyayla arasındaki hesapla ilgilidir.

“Cihad-ı ekber” diyor büyüklerimiz: en büyük mücadele, insanın kendi nefsine karşı verdiği savaştır. Kur’an bizi bizzat nefse tanıklık etmeye çağırır:
  “And olsun nefsine ve onu düzgün yaratan Rabbine! O nefse kötülüğünü ve iyiliğini ilham etti. Onu tezkiye edene kurtuluş vardır; onu fasıklığa sürükleyene ise hüsran vardır.” (Şems Suresi 10)

Bu hakikat, yalnızca bireysel bir öğüt değildir; toplumun diriliş reçetesidir. Eğer kalplerimizde kıskançlık, haset, menfaatçilik, milletçilik değil iman ve fedakârlık hâkim olursa; o zaman aramızdaki fitne hevesleri sönmeye başlar. Kur’an yine hatırlatır: “Kim Allah yolunda gayret ederse (cihad ederse), onu elbette doğru yola ulaştıracağız.” (Ankebut 29:69)  “Ve benim yolum uğrunda çabalayanları muhakkak yollarıma ulaştıracağım.” Bu ayet, hem mânevî gayreti hem de birliğe yapılan fedakârlığı kapsar.

Peygamber Efendimiz’e atfedilen ve ümmet tarafından sıkça zikredilen bir söz vardır: “En büyük cihad, nefisle cihaddır.” Bu söz bize şunu hatırlatır: Bir milleti ayakta tutan İslamî dirilik, bireylerin nefsine vurduğu muzaffer darbelerde gizlidir. Eğer fertler imanını, ahlakını, sabrını ve adalet duygusunu koruyorsa; toplumda fitne, değersizlik ve parçalanma kök salamaz.

Tarihten örnekler bize gösterir ki, zaferler önce içerde kazanılmıştır. Sahabe’nin hayatına bakın: Ebu Bekr (r.a.)’ın malını Allah yolunda harcaması; Hz. Ömer’in adalete ve ilkelerine sadakati; Bilal’in imanı uğruna çektiği işkencelere rağmen sabrı…Bunlar nefisleriyle olan savaşın zaferleriyle birlikte ümmetin güçlenmesine zemin hazırladı. Daha sonraki dönemlerde zühd ve takva sahibi âlimlerin, velîlerin sözleri ve dirayeti, toplumun bozulmasını engellemiş; insanlara örnek olmuştur. Bu örnekler bize şunu gösterir: maddî güç tek başına yeterli değildir; ruhî disiplin olmadan o güç dağılır, heveslere kurban gider.

Nefsin esir ettiği bir insan veya bir toplum, hem bu dünyada hem ahirette kaybeder. Kur’an’ın ifadesi keskindir: nefsi tezkiye eden kurtulur; onun peşine düşen hüsrana uğrar. Bu kaybı önlemenin yolu ise tevbe, muhasebe, samimi ibadet, zekât, sadaka ve kardeşlik bağlarını güçlendirmektir. Her birimizin kalbinde öncelik iman olursa, dünyevî hırslarımız ikincilleşir; paylaşma, adalet ve fedakârlık öne çıkar.

Gelin bugün şu sözleri kendimize düstur edinelim:

• Kendi nefsimi terbiye edeceğim ki, kardeşimle düşman olmayayım.

• Hırslarım şahsi menfaatime hizmet etmeyecek; ümmetin hayrına hizmet edecek.

• Kibirimi, hasedimi ve öfkemizi dizginleyeceğim ki fitneler kök salmasın.

Bu, sadece kişisel bir görev değil; tarihî bir sorumluluktur. Birlik, sadece coğrafî yakınlık veya ortak menfaatle kurulmaz; aynı ruhun, aynı fedakârlığın, aynı sabrın paylaşılmasıyla kurulur. Bizim birliğimizi bozan en güçlü şey, kalplerimizin birbirinden ayrı düşmesidir. Kalpler bir olduğunda, dilleri ve elleri de bir olur; haksızlık karşısında direniş de bir olur, yardımlaşma da bir olur.

Son olarak, güç ve cesaretin kaynağı yalnızca harp sanatı değildir; sabır, sadaka, dua ve ahlâkî direniştir. Kur’an bize “Sabredin; sabırla destek olun” der ve ümmetiyle birlik için çalışmayı emreder. İçimizdeki cihadı kazandığımız gün, dışarıdaki mücadelelerin yolları da olgunlaşacaktır.

Ey kalp, temizlen!

Ey nefis, dizginlen!

Ey ümmet,uyan!

Çünkü gerçek zafer, önce kalbin zaferidir; sonra meydanların, sonra tarihin…

İSLAMİ HABER “MİRAT”

MİRATYOUTUBE