İnancımıza göre din eğitimi ailede başlar. Hatta ailenin sağlam inşa edilebilmesi için eş seçiminde dini, ahlaki ve sosyal denklik çok önemlidir. [1] Aile bu eğitimi vaktinde vermeyecek olursa çocuklarını her türlü şirk ve küfür düşüncesine açık hâle getirir. Çocukların din öğretimi ve eğitimi konuşma yaşlarıyla başlamasına rağmen, resmî ideoloji bu eğitimi ötelemekte veya çağdaş-modern insanı meşrulaştırmak için “değerler eğitimi” adı altında dinden uzak bir proje yürütmektedir. “Din olmadan da doğruya ve iyiye ulaşılabilir.” ön yargısıyla çıkarılan değerler eğitimi masalını en çok da dine karşı kompleksli ve hasta ruhlu eğitimciler yutmaktadır. Bu hususta ilahiyatçıların ise hiçbir felsefi söylemleri ve aykırı projeleri yoktur. Zaten onlara göre din sadece “değerlerden” ibarettir. Bu eğitim verildikten sonra dine gerek yoktur diyen bir güruh türetildi. Kuşatıcı bir dine cahil insanların çoğu inanmamakta ve hayatın anlamlandırılmasında Batı’nın etkinliğine teslim olmaktadırlar.

Uydurma değerler eğitiminin sonunda boşlukta kalan çocukların manevi ve itikadi hayatları peygamber karşıtı rol modellerle doldurulmaktadır. Bu rol modeller ideolojilerin dini temsilciliklerini yapmaktadırlar. Ayetsiz, hadissiz ve Peygambersiz bir değerler eğitiminin amacı rasyonel düşünceyi dinin yerine hâkim kılarak dini hayatın dışına itmektir. Batı başta olmak üzere bunu deneyenlerin hiç birisi başarıya ulaşamadılar. Eserleri ortada; daha ilkokuldayken uyuşturucuya müptela, katilliğe yatkın, büyüklerine karşı merhametsiz ve saygısız, fuhşun her türlüsüne açık, kültürel anlamda bomboş, inançsız, hayatının anlamını fark edemeyen, zevki ideal kabul eden, idealsiz ve gayesiz bir nesil.

Konuyla ilgili Kur’an-ı Kerim’de çok önemli misaller vardır. Bu misallerin en çarpıcı olanlarından birisi Lokman suresindedir. Tehlikesinden dolayı Hz. Lokman, oğlunu eğitirken önce şirki tanıtmış ve oğlunun şirkten uzak durmasını öğretmiştir. Konuyla ilgili ayet şöyledir:  “Lokman, oğluna öğüt vererek şöyle demişti: Oğulcuğum! Sakın ha, Allah’a hiçbir şeyi şirk koşma. Çünkü şirk en büyük zulümdür.” [2] Babasından aldığı ilk eğitimle şirkin çirkinliğini ve günahını bilen bu çocuk mutlaka hayatında şirkten uzaklaşıp tevhide göre bir gidişat belirlemiştir. Kur’an imanın katışıksız ve yüzdesiz olmasını ister ve bu bağlamda şu evrensel duyuruyu yapar:  “Ey iman edenler! Her şeyinizle Müslüman olunuz. (Biraz Müslümanlık biraz başka dinlerden emirler alarak) şeytanın peşine takılmayın. Zira şeytan sizin apaçık düşmanınızdır.” [3] Az önce açıkladığımız gibi Kur’an, İslâm ile şirkin sentez edilmesini kesin bir dille reddetmektedir. Bu meyandaki buyruğu gayet nettir: “Onlar ki gerçekten iman ettiler ve imanlarına şirk de bulaştırmadılar (Hem Müslüman olup hem de kâfirlerin inanç sistemlerinin doğruluğuna iman etmediler). Her türlü korkudan emniyette olan bu mü’minler kesin doğru yoldadırlar.” [4]

Müslümanların ve çocuklarının imanla küfrü aynı gönülde bir araya getirme hastalığına yakalanmamaları; çağdaş Müslümanların (!) düştükleri yanılgıya düşmemeleri için vahiy eksenli iyi bir itikat eğitimi almaları şarttır. Peygamber Efendimiz bu eğitimi, Haşim oğullarının çocukları konuşmaya başladığında onlara ya Furkan Suresi’nin ikinci ayetini veya İsra Suresi’nin 111. ayetini öğreterek başlatmıştır. [5] Eğer bunlar yapılmayacak olursa insan kâfir anası ve babası da olabilir. Şayet kâfir anası babası olmak istemiyorsak çocuklarımızın önce itikadi eğitimleriyle ilgilenelim. Sadece bireyler değil siyasetin de vatandaşların mükemmel bir din eğitimini yaptırması gerekir. Zira biz dinimizle kaim bir milletiz. Dinin hayattan çekilip neslin dinsizleştirilmesi veya dini yeterince tanımayıp ciddiye almamaları aynı zamanda milletimizin yok olmasını beraberinde getirecektir. Onun için din eğitimine karşı çıkmak vatana ve millete de ihanettir.

Dipnotlar