
Yalan, karşıdakine zarar vermek veya kendine menfaat sağlamak, konforunu artırmak, en azından rahatını bozmamak için bir şeyi olduğundan daha farklı göstermek ve söylemek üzere uydurulmuş laf ve yapılmış yanlış her iştir.
Yalan, bir lafz-ı kafirdir/hakikatin, doğrunun üstünü yalanla örten, gerçeği saklayan kafirin sahte lafıdır. Ama asla Müslüman’ın sözü olmaz, olamaz. Zira Allah Resulü: bir mümin hırsızlık yapabilir, zina yapabilir ama bir mümin asla yalan söyleyemez. Yalan söylüyorsa bütün mesele bitmiştir. Yalan varsa başka bir günah aramaya gerek yok; çünkü yalanla birlikte bütün günahlar ve kötülükler sıraya girmiştir uyarısını çok açık ve net ifade etmiştir.
Ebu’d-Derda, Resulullah’ın (sav) yanına gelir ve sorar: “Ey Allah’ın Resulü! Müslüman içki içebilir mi? Resulullah (sav), “İçebilir (yanılabilir, günaha girmiş olabilir)” der. “Müslüman hırsızlık yapabilir mi?” diye sorar. Allah Resulü (sav), “Yapabilir” der. “Müslüman zina yapabilir mi?” diye sorar. Efendimiz “Evet yapabilir” buyurur. Bunun üzerine Ebu’d-Derdâ sorar: “Peki, yalan söyler mi?” İşte o anda sırtını dayamış olan Hz. Resulullah, doğrulur ve hiddetle şu cevabı verir; “Müslüman yalan söylemez. Yalanı ancak iman etmeyen kimse uydurur.” (Kenzu’l Ummal, Hn. 8994) ifadesiyle sevgili Efendimiz yalanı, tüm günahların temeli, anası sayarken biz Müslümanların duyarsızlığını nereye koyalım, nasıl izah edelim? Fon vurgunu, torpil belası, ihram yalanı vs. vs. hep bizim ayıbımız, bizim yüz karamız değil mi? Detaya girmeden “İHRAM YALANI” örneğiyle yalanı, yalancılığımızı taa nerelere taşıdığımızı varın siz hesap edin. Kâbe’de umre tavafı dışında nafile tavaf ihramsız yapılır. Ve bugünkü konjektürde ihramsız olarak yapacağımız bu tavaf, üst katta ve yaklaşık 2 saat sürmektedir. İzdihamı önlemek üzere sadece umre ihramlılarına tahsis edilen Kâbe’nin hemen yanında yapılacak tavaf ise yarım saatte bitmektedir. Şimdi söyler misiniz fakire; zoru, ama doğruyu yapma yerine, sırf keyfini, konforunu tercih ederek aşağıda tavaf etmek üzere İHRAM YALANINA BÜRÜNMEK, KOCAMAN BİR YALAN DEĞİL MİDİR?
İnsan kendini neyle kandırır? YALANLA… kendine söylediği yalanlarla. Başkasına bir yalan söylese, gün olur onu mutlaka itiraf eder. Ama kendisine söylediği bu yalana konsantre olduysa, gerçeği savunacak hiçbir iradesi, vicdanı ve insafı kalmamıştır artık. Kendisi bu yalanı pek âlâ biliyor, görüyor ama gerçeğin göstereceği o suçlu yüz, günahıyla, yalanıyla yüzleşmek istemiyor. Artık o, gerçeğe, doğruya değil; yalana, yanlışa mecbur ve mahkum etmiştir kendini. Elbette hakikati, doğruyu söylemenin bir bedeli vardır ama, bu bedel insana, izzet, şeref, itibar ve kalite kazandırır. YALANIN BEDELİ İSE İNSANIN TAA KENDİSİDİR VE İNSANLIĞIDIR. Kaybeder hepsini.
“İçinizde olanı Allah’ın bildiğini bilin!”(Bakara, 2/235) Rahmânî uyarıya kulak kesilelim de dilimizle herkesi atlatırken, kandırırken içimizi bilen Rabbimizden edeb ve hayâ duyalım! Allah’a saygı gereği, yalanın küçüğünden de büyüğünden de artık tevbe edelim ve insan kalalım, hatta iyi insan olalım, lütfen…