
Dil, bir medeniyetin hafızası ve varoluş kalesidir, kavramlar ise bu kalenin en hayati burçlarıdır. Kültürlerin hızla dönüştüğü ve seküler rüzgârların estiği modern çağda, İslam’a ait hemen hemen her kavram kendi ilahi köklerinden koparılarak yeni ve dünyevi kalıplara sokulmaktadır. Bugün hayatında farklı ideolojileri, sistemleri ve güç odaklarını adeta birer put haline getirmiş kesimlerin dahi hiçbir mahcubiyet duymadan kendilerini “Müslüman” olarak tanımlayabilmesi, yaşadığımız bu kavramsal erozyonun en çarpıcı göstergesidir. Öyle ki kelime-i tevhidin hakiki manasını dahi kavramamış kitlelere, Müslüman olmanın ne anlama geldiğini en baştan izah etme zorunluluğu doğmuştur. Dilin değişmesiyle başlayan bu anlam kayması sürecinde, içi en çok boşaltılan ve asli hüviyetinden uzaklaştırılan kavramların başında ise hiç şüphesiz “ahlak” gelmektedir.
Ahlakı vahiyden ve dinden bağımsız bir zeminde tanımlama çabası, bu kavrama asıl ruhunu ve ölçüsünü veren ilahi iradeyi tamamen devre dışı bırakmaktadır. Modern dünyanın sunduğu ahlak anlayışında, insanlar arası dünyevi ilişkiler merkeze alınırken, kulun Rabbi ile olan hukuku bilinçli olarak görünmez kılınmaktadır. Seküler zihniyetin ürettiği “ahlaksız Müslüman” veya “ahlaklı gayrimüslim” gibi yapay tanımlamalar, zihinleri bulandırmakta ve Müslümanların kendi kadim değerlerine müracaat etmesini engellemektedir.
Oysa İslam tasavvuruna göre insan, fıtratı gereği zaafları olan, hata yapabilen ve günaha meyledebilen bir varlıktır. Bir müminin beşeri zaafları neticesinde düştüğü hatalar onu “ahlaksız Müslüman” yapmaz; zira o, hatasının farkına vardığı an pişmanlık duyar ve tövbe kapısına yönelir. Asıl sorgulanması gereken, yalanı, zulmü, hak yemeyi ve haramı bir yaşam tarzı haline getirmiş kimselerin durumudur.
Böyle bir hayat sürenlere “ahlaksız Müslüman” gibi çelişkili sıfatlar yakıştırmak yerine, onlara imanlarını gözden geçirmeleri gerektiğini hatırlatmak gerekir. Ne yazık ki günümüzde birçok Müslüman, kendi din kardeşlerinin en ufak insani kusurlarını dahi affetme erdemini gösteremeyip onları dışlarken, topluma her türlü fesadı yayan ve zulmü sistemleştiren seküler siyasetçileri baş tacı etmekte hiçbir sakınca görmemektedir. Bu çelişki, ümmet bilincindeki ve imani olgunluktaki derin savrulmanın açık bir yansımasıdır.
Toplumların kurucu sütunları olan adalet ve ahlakın dinden soyutlanması, kendiliğinden gelişen masum bir süreç değil, aksine sistematik bir dünyevileşme projesinin sonucudur. Dinden bağımsız yürütülen seküler siyasetin usulü de adaleti de ahlakı da doğal olarak laiktir. Uygulamalarında vahiyle hiçbir bağ kurmayan günümüz politikacıları, açıkça dile getirmeseler de halleriyle tam bir Makyavelist anlayışı temsil etmektedir.
Bu laikleştirme operasyonunda modern bilim olan sosyoloji adeta birer manivela olarak kullanılmaktadır. Geleneksel ulemanın ve fıkhın sistematik olarak devre dışı bırakıldığı modern dünyada, toplumu inşa etme görevi birer “modern zaman peygamberi” konumuna yükseltilen sosyologlara devredilmiştir. Sosyologlar ve eğitim sistemini kurgulayan pedagoglar, kadim dini değerleri doğrudan yok edemeyeceklerini bildikleri için, bu değerleri kutsallığından arındırıp yozlaştırarak iktidarların lehine dönüştürmektedir.
Eğitim müfredatları ise genç nesillere tevhid-şirk mücadelesini, peygamberlerin kıssalarını ve vahyin dönüştürücü gücünü anlatmak yerine, dayatılmış seküler kabulleri ezberleterek onları kendi özlerine yabancılaştırmaktadır. Tıpkı bir hastalığı iyileştirirken başka hastalıklara kapı açan modern tıp gibi. Seküler sosyolojinin topluma sunduğu reçeteler de her defasında yeni ve daha derin krizler doğurmaktadır.
Son yıllarda popüler bir slogan haline getirilen “önce ahlak” tezi, referansı belli olmayan, her ideolojinin kendi dünya görüşüne göre içini doldurabileceği kaygan ve tehlikeli bir zemindir. Kökeni Protestanlaşmaya ve kapitalist yaşam biçimine dayanan bu anlayış, “kamu yararı” veya “bireysel özgürlük” gibi muğlak kavramların arkasına sığınarak ilahi emir ve yasakları tamamen hayatın dışına itmektedir. Tefecilerin, kapitalistlerin ve toplumsal yozlaşmayı körükleyen medya odaklarının dahi rahatlıkla “önce ahlak” diyebildiği bir düzlemde, Müslümanların dünyevi endişelerle ve dışlanma korkusuyla bu koroya katılması kabul edilemez bir zafiyettir.
“Önce ahlak” söylemi kişinin aidiyetini gizleyen gri bir alan oluştururken, “önce iman” demek duruşu ve safı berraklaştırır. Sahabe-i kiramdan Cafer bin Ebu Talib’in Habeş Kralı’nın huzurunda yaptığı tarihi konuşma, bu hakikatin en sarsıcı delilidir. Cahiliye karanlığında putlara tapan, zulmeden ve her türlü kötülüğü işleyen bir toplumu; doğru sözlü, emanete sadık, merhametli ve iffetli bireylere dönüştüren yegâne güç, soyut bir ahlak arayışı değil, doğrudan Allah’a iman ve Resulullah’ın getirdiği ilahi emirlere teslimiyettir.
İman, yalnızca dille ikrar edilen soyut bir kabul değil; muhatabını baştan aşağı şekillendiren, hayatın her zerresine müdahil olan kuşatıcı bir emirler manzumesidir. Kalbinde gerçek anlamda Allah korkusu taşıyan bir mümin, helal dairesinde kalmayı ve haramlardan kaçınmayı hayatının merkezine yerleştirir. Zira imanı öncelemek, beraberinde adaleti, merhameti ve hakiki ahlakı da kaçınılmaz olarak getirir. Üstelik laik ahlak anlayışında hiçbir karşılığı bulunmayan “tövbe” makamı, mümin için her zaman açık duran ilahi bir arınma kapısıdır.
Netice itibarıyla Müslümanlara düşen temel sorumluluk; seküler dünyanın ürettiği bu tuzak kavramlara karşı feraset ve basiret kuşanmaktır. Kendi iman tasavvurumuzun ve geleneğimizin dışındaki tanımlamaları reddederek, kavramları yeniden tevhid ve iman ekseninde inşa etmek, bugünün dünyasında verilecek en sahici entelektüel ve imani mücadeledir.
1970’li yıllar……”.önce ahlak ve maneviyat,sonra ağır sanayii”…..halkı laikleştirmeye başlayan ilk sloganlardan biriydi……..ahlak ve maneviyat dahi imanın bir sonucu değilmiydi,hiç tefekkür etmemişim.öyle inanmıştımki,kabıma sığamıyordum.insanları erbakanın(sonrada erdoğanın)partisine davet etmeyi islama davet etmek olarak algılıyordum.ne olduysa 2020’den sonra oldu.nasıl oluyorduda 18 yıllık(şimdi24 yıl oldu)ak parti iktidarında laik gençler bu kadar çoğalabiliyordu?sonra ikinci soru geldi”ak partinin kazandığı seçimlerde chp seçimi kaybetmiş oluyormuydu?tamda o günlerde,elmalının muttaki tanımında şşöyle bir çümle dikkatimi çekti”muttaki,her türlü şirkten arınmış sahih imana sahiptir.”……sonra şirk ile ilgili dergiparktan birkaç tez okuyunca,hemen şirk ile ilgili tam 8 adet kitap aldım ve defalarca okudum.yani yolum şirkten tevhide yöneldi ve ilk kararımı verdim.BİZİM BİR İSTİKAMETİMİZ YOK………tüm geçmişimi bir kalemde sildim.yeniden başladım.sünnetullaha uymayan her yol batıldır,oyalanmadan ibarettir.şimdi hakikatin çoşkusuyla yine kabıma sığamıyorum ama geçmişime ve mevcut duruma üzülmedende edemiyorum……….şimdi;inançlı olmakla,imanlı olmak neden farklı şeylerdir,bu konu üzerine kafa yoruyorum.vesselam.