Neden İsrail’de Atatürk Anıtı Var da II. Abdülhamid’in Adı Bile Yok?

Neden İsrail’de Atatürk Anıtı Var da II. Abdülhamid’in Adı Bile Yok?

İsrail’in bazı şehirlerinde “Atatürk Ormanı” gibi anıtlar ve büstler bulunuyor. Örneğin, Yehud’daki bir büstün üzerinde şu ibare yer alıyor:
“İsrail halkı sana ebediyyen minnettar kalacaktır.”

Bu durum, şu soruyu akla getiriyor: Neden II. Abdülhamid’in adı anılmıyor da Atatürk’ün adı övgüyle hatırlanıyor? Niçin Filistin’i altın karşılığında satmayı reddeden, Osmanlı’nın son dönemlerindeki ümmetçi politikalarıyla bilinen Abdülhamid unutuluyor da, hilafeti kaldıran ve seküler reformlar yapan Mustafa Kemal Atatürk minnetle anılıyor?

Tarihsel belgeler gösteriyor ki, 1901’de (1897’de Basel Kongresi sonrası girişimlerle başlayan süreçte) Theodor Herzl, II. Abdülhamid’le görüşmek için çaba sarf etti. Osmanlı borçlarını ödeme ve mali yardım vaat etti. Abdülhamid’in yanıtı ise şöyleydi:
“Bu topraklar bana değil, milletime aittir. Milletim bu imparatorluğu savaşarak ve kanıyla kazanmıştır. Bizden ancak kanla koparılabilir.”

Bu reddediş, Siyonistlerin planlarını geciktirdi ve Abdülhamid Hânı Siyonizm açısından bir engel olarak konumlandırdı. Bu nedenle, bugün İsrail’de onun adına herhangi bir anıt bulunmuyor (zaten bulunması da çok saçma olurdu); o, Osmanlı egemenliğini koruyan bir figür olarak algılanıyor.

Peki Mustafa Kemal Atatürk?

Hilafeti 1924’te kaldırdı. Yâni ümmetin başını kopardı.

Böylece,

Ümmet bir çobansız sürüye döndü.

Her millet kendi ulus-devletine hapsedildi, sınırlarla parçalandı.

Düşmanlarımız, İslâm dünyasını bölüp yönetmek için en büyük fırsatı yakaladı.

İslâm dünyasında milliyetçilik, sekülerleşme ve parçalanma hızlandı.

Böylece 1924’te Ankara’da alınan bu karar,
Şam, Bağdat, Beyrut, Kudüs, Amman, Sana, Trablus, Kahire, Lefkoşa, Tiran, Üsküp, Priştine, Saraybosna, Sofya, Kuveyt, Cezayir ve pek çok yerde derin bir yetimlik duygusu doğurdu. Artık ümmetin “başı” yoktu; tek tek organları vardı ama onları birleştirecek kalp ve beyin susturulmuştu.

İslam Hukukunu kaldırıp, Avrupa’dan esinlenen (örneğin İsviçre ve İtalyan modelleri) sivil kanunları getirdi.

Şapka Kanunu (1925) gibi reformlarla Batılılaşmayı zorunlu kıldı. Bu süreçte, bazı bölgelerde protestolar çıktı ve sert bir şekilde bastırıldı. Örneğin Rize’de, şapka kanuna karşı ayaklanmalarda idamlar yaşandı. Evet, günümüzde yahudilerin taktığı şapkayı giymeyi reddedenlere devlet eliyle kurşun sıkıldı.

Hilafetin kaldırılması, sadece Türkiye için değil, tüm Müslüman dünyası için önemli bir kırılma noktasıydı; Osmanlı’nın son kalıntılarını ortadan kaldırdı.

İşte bu bağlamda, İsrail’in hafızasında Atatürk’ün adı minnetle anılıyor. Ayrıca Atatürk’ün kurduğu yeni Türkiye’nin 1949’da İsrail’i tanıyan ilk ülkelerden biri olması da bunun cabasıydı.

Ancak mesele sadece İsrail’ideki anıtlardan ibaret değil. Bugün İsrail’in Gazze’deki eylemleriyle, dün Türkiye’deki reform sırasındaki baskılar arasında bazı paralellikler bulunuyor: Her ikisi de kimlik ve inanç çatışmalarını içeriyor.

Gazze’de bombalarla siviller hatta çocuklar öldürülüyor…
Rize’de Şapka Kanunu protestolarında devlet müdahalesi sonucu onlarca Müslüman öldürüldü. (Ne İlginçtir ki, bugün aynı şapkayı yahudiler dini inancı gereği takıyor.)
Zulmün biçimleri değişse de, özünde kimlikleri dönüştürme çabası yatıyor: Müslüman kimliğini Batı adetleriyle uyumlu hale getirme veya dikdatörlükle bastırma.

Gazze’deki çığlıklar ile Rize’deki feryatlar, benzer bir acıyı yansıtıyor:

Biri dış güçlerin zulmünden,

Diğeri iç reform baskılarından…

Dün Rize’nin gençleri inançları uğruna hayatını kaybetti; bugün Gazze’nin çocukları benzer nedenlerle katlediliyor. Her ikisinde de sadakat ve direniş temaları öne çıkıyor.

Ve Tarih bize şunu gösteriyor:

II. Abdülhamid, Osmanlı’yı ve Filistin’i koruma çabasıyla hatırlanıyor; ancak Siyonist tarihyazımında engel olarak görülüyor.

Atatürk, modernleşme ve Siyonistlerin hâlihazırda taktığı şapka uğruna halkını inançlarından koparıp darağaçlarında sallandıran bir figür olarak anılıyor; bu da Siyonist İsrail’de olumlu bir imaj oluşturuyor.

Bir milletin hafızasında kimin adının yaşatıldığı, tarihsel bağlam ve ilişkilerin bir yansımasıdır.

Unutma:

Gazze’nin mağdurları şahittir.

Rize’nin reform kurbanları şahittir.

Zulmün ömrü kısadır. Mazlumların duaları her zaman daha güçlüdür. Tarih, kimlerin neyi savunduğunu unutmaz. Bugün hesabı sorulmasa da yarın âhirette mutlaka bunların hesabı sorulur. Bugün bize düşen tarihten ders alıp büyük oyunu görmek ve İsrail’in ekmeğine yağ sürmemektir.

Ya Rabbi!
Dininden taviz vermeyen kullarını hidayetinde sabit kıl, zalimlerin tuzaklarını kendi boyunlarına dolandır.
Bize basiretle bakan, tarihten ders alan, oyunu gören, dininden taviz vermeyen bir yürek ver.
Ümmeti yeniden vahdet sancağı altında topla, hilafetin gölgesinde birleştir, zilleti üzerimizden kaldır.
Mazlumların dualarını kabul et; zalimlerin saltanatını yerle bir et.
Kalplerimizi dininde sabit kıl, ayaklarımızı hak yolunda sebat ettir.

Ey Âlemlerin Rabbi!
Bize izzetle yaşamayı, gerekirse şehadetle ölmeyi nasip et.
Dualarımızı kabul buyur!

Âmin!

İslami Haber ”MİRAT” – YouTube