RABBE GİDEN YOLU TUTMAK

Sûrenin başında buraya gelinceye kadar, büyük haber olarak nitelendirilen “ölümden sonra dirilişin” nasıllığı üzerine konuşanlara, Allah düşünmeleri için yeryüzünden ve semâdan birçok örnek vermişti. Sonra da “ayrım/fasl günü”nden bahsetmiş ve “sur’a” üflenmesiyle başlayacak âhiret yaşamının cezâ ve müfâkat yeri olan cennet ve cehennemin özellikleri tasvir edilerek anlatılmıştı. Ve son olarak –Allah’ın izin verdikleri hariç- hiçbir kimsenin konuşamayacağı o hesap gününün haşyet ve hayret dolu sahnesine vurgu yapılmıştı. Şüphesiz bütün bunlar geleceğe ait haberlerdir ve bu bilgilerin önceden veriliş nedeni insânı iş işten geçmeden uyandırmaya yöneliktir. Şimdi bütün bu bilgilerden sonra Nebe/39. âyeti insâna yolunu seçmesi için son tavsiyesini yapmaktadır: “Bu, Nihaî Hakikat Günü olacaktır: o halde, dileyen Rabbine giden yolu tutsun!”[1]

Âyette geçen “Hakîkat Günü”, mutlak gerçekleşecek olan kaçınılmaz kıyâmet/hesap günüdür. Artık bundan sonrası insânın kendi özgür tercihine kalmıştır. Ya cezâya giden yolu ya da mükâfata giden yolu seçecektir. Sonunda herkes tercihinin/kazancının karşılığını yaşayacaktır. Bu nedenle âyetin sonunda “dileyen Rabbine giden yolu tutsun” yâni dönüşü olmayan son gün gelmeden insân “Rabbine döneceği/ulaşacağı bir yol edinsin” denilmektedir. Eğer insân şimdilik elinde olan bu fırsatı kaçırırsa sonunda nasıl bir pişmanlık içerisinde olacağı da sûrenin son âyetinde şöyle verilmektedir: “Gerçek şu ki, Biz sizi yakındaki bir azaba karşı uyarmaktayız; insânın ilerisi için yapıp-ettiklerini [açıkça] göreceği ve hakîkati inkâr edenin: ‘Eyvah, keşke toprak olsaydım..!’ diyeceği Gün[ün azabına]!”[2]

Âyetten anlaşılıyor ki; yakın bir azaba karşı uyarıların fayda vermediği kişilerin hakîkati açıkça gördüklerinde/yaşadıklarında dillerinden dökülecek tek pişmanlık cümlesi “Eyvah, keşke toprak olsaydım” ifâdesidir. Üzerinde düşünüldüğünde “keşke toprak olsaydım” sözünün birçok anlamı bulunmaktadır. Bunlardan ilki, bu kişilerin insân olarak yaratılmalarının getirdiği sorumluluktan/yükümlülükten kaçıp –hayvanlar gibi– toprak olarak kalmayı istemeleridir. İkincisi, topraktan yaratılan insânın tekrar toprağa/aslına dönme arzusudur.[3] Böylece bu trajik sondan kurtulacak ve kendisini bu noktaya getiren eylemleri tekrar yapmayacaktır.[4] Üçüncüsü, hakîkat elçilerine ve onların getirdiği ilâhî vahye karşı kibirlenen, gururlanan bu insânların toprak gibi alçak gönüllü olmayı istemeleridir.

Kısaca; toprak gibi arı ve temiz olamıyorsak, toprak gibi örten ve temizleyen değilsek, toprak gibi yaratılış gayesine uygun hareket etmiyorsak, toprak gibi bereketli ve yararlı olamıyorsak, toprak gibi sürekli üretemiyorsak, toprak gibi kucaklayamıyorsak, toprak gibi doyuramıyorsak. Ebû Turab’ın izinden/tozundan nasiplenmemişsek. Yazıklar olsun aslını inkâr edenlere!

Dipnotlar

[1] Nebe/39  “Zâlikel yevmul hakku, fe men şâettehaze ilâ rabbihî meâbâ(meâben).”

[2] Nebe/40   “İnna enzernakum ’azaben kariyben yevme yenzurulmer’u ma kaddemet yedahu ve yekululkafiru ya leyteniy kuntu turaben.”

[3] Tâhâ/55.

[4] Secde/12.

Necmettin Şahinler

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube