DİN MİZAH KONUSU DEĞİLDİR

İslâm’ın sembollerinden veya buyruklarından birisi ile alay etmek Müslümanca bir davranış değildir. Din ile alay etmek İslâm’a düşman olan Yahudilerin, Hristiyanların ve kâfirlikleri tescillenmiş münafıkların işidir. Dinî anlayışı yerinde ve seviyeli bir mü’min böyle bir hataya düşmez. Dinle asla alay etmez. Din mizah konusu değildir. Müslümanlar davranışlarına ve sözlerine dikkat ederler. Allah’ın (cc) gözetim ve denetiminde olduğunu; tüm eylemlerinin kaydedildiğini bilirler.[1] Müslüman, yersiz ve gereksiz yaptığı bir espri veya şaka nedeniyle küfre düşebileceğinin farkındadır. Kadim dönem âlimlerimiz din aleyhine yapılan şakalara gülenlerin itikadi tehlikelerini bile kitaplarında işlemişlerdir.

Mü’min bir kimse dinî hükümlerle alay etmediği gibi alay eden kimseleri veli edinmez. Onları emir makamına getirmez. Onlara sempati ve sevgi duymaz. Konu ile ilgili Yüce Allah şöyle buyurmuştur: “Ey iman edenler! Sizden önce kendilerine kitap verilenlerden dininizi alaya alıp oyuncak edinenleri ve inkârcıları ‘velî ve idareciler’ edinmeyin. (Onları emir makamına getirmeyin.) Eğer gerçekten inanmışsanız Allah’ın emirlerine uygun yaşayın ve Allah’ın emirlerine karşı gelmekten sakının.”[2] Allah’ın emirleriyle alay etmek ve bu emirleri dile dolamak Yahudilerin ve münafıkların ortak davranış biçimleridir.[3] Dini espri konusu yaparak insanların gözünden düşürmeye çalışmak ve bu ulvi duyguları zayıflatmak bir nifak ahlakı ve bilinçli Yahudi eylemidir. Ülkemizdeki İslâm düşmanları erken dönemlerden itibaren tiyatro, sinema, karikatür ve sahne gösterilerinde din ve dini sembollerle alay ederek dinsiz bir toplum inşa etmeyi amaç edinmişlerdir. Bir dönem sinemanın en kötü ve çirkin figürleri imamlar olarak sunulmuştur. Bu anlayış ve tezahürleri diniyle kaim bir milleti yok etme çalışmasıdır. Şairin de ifade ettiği gibi; “Bu suçu işleyenlerin vatana ihanet suçundan yargılanmaları şarttır.” Değil vatana ihanet suçundan yargılanmak, dine küfür yapan ve tezyif eden bu sapık güruh ödüllendirilmiştir. Eserleri baş yapıt ilan edilerek yıllarca Müslümanların çocuklarına ders kitabı seçilmiştir. Hâlâ da devam etmektedir. Bunun nedeni laik devletin özündeki İslâm düşmanlığıdır.

İnsan, kendini sürekli kontrol etmelidir. Özellikle din alanı ile ilgili hususlarda saygısını ve ciddiyetini korumalıdır. Çünkü bir kimse, insanları güldürmek için din ile ilgili bir şaka yapacak olursa, belki bu davranışı o kimsenin İslâm’la olan bağının kopmasına neden olabilir.[4] Bu durumu Enes b. Malik şöyle dile getirmiştir: “Siz, kendinize göre hiçbir sorumluluğu ve değeri olmayan işler yapıyorsunuz. Hâlbuki biz bu tür davranışları Hz. Peygamber (sav) zamanında insanı helak eden büyük günahlardan sayardık.”[5] Resulullah (sav) da bu hususta şu açıklamayı yapmıştır: “İnsan, hiçbir sakınca yok zannederek öyle bir kelime konuşur ki bu konuştuğu şey sebebiyle doğu ile batı arası mesafe kadar cehennemin dibine yuvarlanır.”[6] İslâm ve sembollerinin alaya alındığı bir yerde Müslüman’ın takınması gereken tavrı Yüce Allah şöyle izah etmiştir: “Ayetlerimiz hakkında (biçimsiz ve alaylı sözlerle) münasebetsizliğe dalanları gördüğün zaman, onlar başka bir konuya geçinceye kadar onlardan yüz çevir (tavır göster, karşı savunmanı yap veya Müslüman olmanın gereği olarak orada durma). Eğer şeytan, sana bunu unutturursa hatırladıktan sonra (hemen kalk) artık o zalimler topluluğu ile oturma.” [7] Bu ayetteki istenen tavrı vaktinde ve yerinde gösterebilseydik bugün kimse din aleyhinde seviyesiz ve hakaret içerikli sözler sarf edemezdi. Zulüm karşısında dilsiz şeytan kesilmek büyük şeytanlara cesaret verdi. Buy ayetin kardeşi sayılan ayet Nisa suresinin 140. ayetidir. Yüce Allah hem Mekke’de hem Medine’de din ile alay edenlere karşı tavır almayı emretmiştir. Onlarla aynı ortamı paylaşmayı yasaklamıştır. Bu ayet aynı zamanda dinin emirleriyle ve yasaklarıyla alay edilmeyen bir ülke kurmayı; dar’ü-l İslâm inşa etmeyi emretmektedir. İlgili ayetler emir makamındakilere çok ciddi teklifler yüklemektedir. Şayet anlasalardı onlar, din ile alay eden tüm kurumlar ciddi denetimden geçirilirler ve alay edici eser verenler tecziye edilirdi. Dinin sahibinin olmadığı toplumlarda bu tip ahlaksızlıkların önüne geçmek zordur.

Dipnotlar

[1] Bak: İnfitar 82 / 10-12.

[2] Maide 5 / 57.

[3] Bak: Maide 5 / 58, Tevbe 9 / 65-66.

[4] Bak: İbni Hanbel, Müsned, III / 38.

[5] İbni Hanbel, Müsned, III / 157.

[6] Müslim, 54, Zühd, 6, h. no: 2988, III / 2290.

[7] En’am 6 / 68; ayrıca Bak: Nisa 4 / 140.

Mehmet Sürmeli

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube